,

Campinglife

Campinghygiene

 

Met elk gesprek dat ik voerde met ouders van kleine kinderen voelde ik me viezer worden. Waarom weet ik niet, maar het trending topic onder de campinggasten op het kleine romantische Franse campinkje bleek het schoonhouden van de kinderen te zijn. Het veranderde mij van een moeder die flexibel doch verantwoord met de kinderhygiëne omging in het grootste gezondheidsrisico voor haar kroost.

Nou begin ik zelf nooit een gesprek over het schrobben van mijn kinderen, maar als dat een manier is om in contact te komen met de campingbuuf ben ik de beroerdste niet. Van campinghygiëne naar het uitdelen van tips over de beste terrasjes in de omgeving is een kleine stap, zo leek mij. Maar met elk gesprek dat ik voerde. werd mijn bijdrage aan de conversatie geringer. En vooral omdat het op een camping was, met gemeenschappelijk sanitair. Niet de plek voor mensen met smetvrees.

Een in een paars polkadotjurkje gehulde moeder zet haar net afgedroogde theekopje zo hard neer dat de brede band van de jurk van haar schouder glijdt. Een schorpioentatoeage valt bloot. Fervent festivalgangster, zo schatte ik in. “Jullie staan daar tegenover het toiletgebouwtje toch? Wel handig da’je niet meer heel da grindpad af hoeft. Wij moeten echt een flink stukske terug, dus dan heeft Celine net haar voetjes gewassen en dan zit het stof al weer tot op d’r knieën. Gek word ik er van. Ik neem nu maar elke keer een nat washandje mee, zodat ze toch schóón d’r slaapzak in kan.”

“Nou, dan hebben wij inderdaad geluk zeg”, aarzel ik terug, “maar slimme oplossing.” Ik bedenk me dat mijn zoon ook na elke douchebeurt -niet op dagelijkse basis- weer op zijn vieze stinksandaaltjes naar de tent stiefelt, ze daar uit doet en dan naar zijn luchtbedje dribbelt over het zeil dat we al een tijdje niet geveegd hebben. Zijn slaapzak moet zwart zien en stinken.

Aan de picknicktafel bij de speeltuin doet een moeder uit de doeken hoe haar zoon een gigantisch drama maakte van het douchen, nadat ie op de terugweg van een avondje bij de lokale pizzeria in slaap was gevallen. “Joh, gewoon in bed schuiven, zonder douchen, dat is zo zielig,” wil ik haar tippen. One down, two to go, denk ik dan. Wel zo praktisch als het al laat is. Maar net als ik aan mijn zin begin, gaat ze verder: “Maar ja, hij had zand in zijn haren, dus hij moest wel onder de douche.” De andere ouders knikken driftig mee, met blikken vol herkenning en begrip. Ik word een beetje kleiner.

Mijn kinderen geven graag hun ijsjes aan elkaar door, ook op de camping. “Mag ik een likje?” is in ons gezin een veelgestelde vraag.  Nog voordat de zin helemaal uitgesproken is, zit de tong van mijn jongste al weer op het aardbeienijsje van zijn grote zus. En dat niet één keer, maar wel tien keer, en ook op die van zijn andere zusje. En andersom ook. Pas toen ik de overbuurvrouw met afgrijzen naar het ritueel zag kijken, onderwijl haar stokbrood onder het vliegenmandje uithalend, wist ik dat ik verloren was.

Terwijl ik dacht dat een beetje vies ronddrentelen één van de charmes van kamperen was,  bleken wij viespeukjes te zijn. En niet zo’n beetje ook.

Jullie?

Meer lezen over ergernissen en dilemma’s?

Volg de blogs van Fluks&Vier of bekijk onze site voor kinderfeestpakketten!

4 antwoorden
  1. Ida
    Ida zegt:

    Herkenbare taferelen Karijn. Ook onze kinderen waren niet de meest smetteloze kinderen van een camping. Gelukkig maar!
    Zal het in de genen zitten?

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *