,

Waarom ik zo van de ouderavond houd

Fluks en Vier Blog ouderschap ouderavond

Dinsdagavond, in het schoolgebouw brandt licht. Door de straten fietsen ouders met zitjes achterop, maar zonder kind, naar school.

Met een bekertje thee loop ik de klas binnen. Ik neem plaats op het stoeltje van mijn dochter en check even bij mijn buurvrouw waar zij haar knieën en bovenbenen laat.

“Meester, hij zit op mijn plek.” De eerste rituele grap is een feit. Dertig paar ogen staren naar de meester van dienst. Net als de meester het eerste special effect van het Digibord wil instarten, glipt een moeder op haar tenen de klas binnen.

We schrijven nog een briefje voor onze kinderen, lopen de lijst met persoonlijke gegevens na en dan begint het jaaroverzicht.

Wat staat er in groep 5 allemaal op het programma? Spelling, begrijpend lezen, grammatica. Boekje 1 zus, boekje 2 zo, boekje 3 hier en daar boekje 4. Mijn gedachten dwalen af. Heeft de meester nou een spencer aan of is het trui met een vlak dat precies over de borst loopt?

Oh help, het blokje rekenen blijkt al behandeld, door naar de zaakvakken. Wat een stom woord voor de leuke onderdelen op school.

Aardrijkskunde: heel veel hoofdstukken, kan de meester niet allemaal behandelen. Idem voor topografie. Geschiedenis, dat zijn maar zes hoofdstukken, die krijgt de meester dit schooljaar wel af. Een hele geruststelling. Ik was even bang dat mijn dochter de rest van haar leven blanco zou blijven wat betreft de Tachtigjarige Oorlog zou beginnen. En dan moest zeggen dat ze het wel had willen weten, maar dat de meester te druk was met de kanjertraining en de tafels inoefenen.

Volgende punt. Kleine gezonde traktaties graag. “Moet ik zeggen van de school. Is de voorkeur, maar het is maar een voorkeur” Cupcakes dus, staat genoteerd.

Bij luizen eerst behandelen, daarna pas naar school. Genoteerd.
Sinterklaasviering= tussenjaar. Genoteerd.
In groep 5 worden kinderen anders, niet per se leuker. Genoteerd. HELP!
Ouders gevraagd voor de schooltuin, de ouderraad, de kerstcommissie, de paascommissie, techniekweken, luizen pluizen, rekenmiddagen en voor bijzondere uitjes. Genoteerd.

Ouders uit andere klassen lopen voorbij. Het uur is al om, wij wiebelen op onze stoelen. Maar onze mees zit er net lekker in.

Toets, iedere dinsdag. IEDERE DINSDAG? Ja, iedere dinsdag. Dat is handig, zo’n vaste dag. Ja, maar ELKE week een TOETS? Ze zijn nog zo jong, kan dat niet wat minder? Nee, is goed voor ze. Rapporten over dat de planningstool in kinderbreintjes nog niet ontwikkeld is vliegen vanaf de tafeltjes om de oren van de meester. Ja, ene onderzoek zus en andere onderzoek zo. Maar kinderen moeten leren plannen en dat kan maar beter vroeg. Genoteerd.

Als de meester klaar is met ons, zijn wij nog niet klaar met de meester. Want wie is hij eigenlijk? De demografische gegevens worden meegedeeld. Steekt er nog iemand zijn vinger op voor een vraag naar hobby’s of huisdieren? Helaas.

In het donker lopen we naar onze fietsen. Aardige meester. Ja, aardig ja. En wat moeten de kinderen al veel hè? Het wordt nu wel heel serieus. Serieus ja, heel serieus.

Volgend jaar weer. Ik verheug me er nu al op.

Meer lezen?

Binnenkort een kinderfeestje vieren? Bekijk onze originele complete kinderfeestpakketten. Ga voor een safaridierenfeestje, of speel het spannende postbodespel!

,

Help! Op vakantie met een bevriend gezin

Fluks-en-vier-met-vrienden-op-vakantie

“Joris en Lieke willen met ons en alle kinderen een weekje weg in de herfstvakantie. Manlief vindt een tof idee, ik heb zo mijn twijfels!” zo appte een vriendin onlangs. “Wat te doen?”

Aan mij heeft ze wat dat betreft geen goede: sinds ik op mijn 18e drie weken zou interrailen met een vriendin , maar al na 11 dagen weer thuis was, heb ik mezelf beloofd dat ik nooit langer dan een weekend op vakantie hoef met vrienden. Ontmoedigd door hoe een vakantie het grote verschil in leefgewoontes blootlegde, ben ik nooit meer het avontuur van een langere vakantie met vrienden aangegaan.  Aangezien ik al moeite heb om een modus te vinden in het aanpassen aan de dagelijkse routines van vrienden, ben ik bang voor wat er gebeurt als daar ook nog verschillen in opvoedmethodes bijkomen.

Want dat is wat zo lastig is. Je vrienden kies je zelf, en als je een beetje ouder en wijzer bent dan ik destijds en met elkaar kunt praten over kleine en grote ergernissen, dan kun je zo’n vakantie veel lol hebben. Maar de kinderen en vooral de manier waarop ouders met kinderen omgaan kan de vakantiepret behoorlijk verstieren.

Want wat als jouw kinderen na een drukke dag moe zijn en jij ze het liefst een paar uur voor de televisie zet, zodat jullie met de vrienden aan de wijn en kaas kunnen. Maar dat dat er niet van gaat komen omdat jullie vrienden zich groen en geel ergeren als de dagelijkse schermtijd van de kinderen boven het half uur uitkomt?

Of wat als je ‘s avonds net met je vriendin de sauna van het huisje wil uitproberen als haar dochter uit haar bedje klimt omdat ze niet kan slapen en ‘alleen maar bij mama wil blij-hijven’ En dat je vriendin daar dan vol voor gaat ‘want als Else haar moeder nodig heeft, zal er wel een reden voor zijn.’ Terwijl jij denkt: ‘daar zit ook een papa, wij gaan nu naar de SAUNA!’

Of wat als jouw kinderen slechte eters zijn maar jij besloten hebt dat een week pasta met rode saus en pannenkoeken geen ramp is, terwijl de kinderen van je vrienden ook tijdens een weekje weg consequent gevarieerd en gezond moeten eten.

Of wat als de dochter van je vrienden een jaloers wichtje blijkt te zijn dat bij iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalt? Dat net als het meisje zich krijsend op jouw zoon heeft gestort en jij besloten hebt haar hardhandig de tuin in te gooien, haar ouders sussende woorden spreken ‘omdat het meisje nog steeds moet wennen aan de komst van haar broertje.’ Dat inmiddels bijna 4 is.

Zeker weten dat zulke verschillen ergernissen gaan opleveren.

Mij niet gezien.

Wie weet wel wat te doen?

Meer lezen?

Binnenkort een kinderfeestje te vieren, maar geen tijd voor de voorbereiding? Ga dan voor een kant en klaar kinderfeestpakket van Fluks&Vier. Voor de leukste feestjes thuis!

,

Opvoeden in aanpassen

Opvoeden in aanpassen

“Hij laat enorm over zich heen lopen, en daarom vindt Lisa hem niet meer interessant.” Op een warme zomermiddag drink ik koffie met een bevriende moeder. Onze kinderen laten bootjes varen in de watertafel en wij wisselen verhalen uit.

De dochter van mijn vriendin heeft een vrij dominant karakter, het vriendje uit de buurt is een zachtaardig mannetje. “Ik zie gebeuren hoe Lisa hem exact voorschrijft wat ie moet doen en hoe en hoelang. Ze is hem compleet de baas. Dan zeg ik wel tegen hem dat hij van zich af moet bijten. Maar dat doet ie niet. Dus ja, ik snap wel dat ze niet meer met hem wil spelen.”

We hebben een hele middag over van alles gekletst maar deze anekdote laat me niet los. Ik ben verbaasd. Het vriendje van de dochter van mijn vriendin vindt het blijkbaar lastig om voor zichzelf op te komen, en hij is niet de enige.
Mijn vriendin vertelt het jongetje dat HIJ moet handelen als zij over hem heen loopt. Impliciet stelt ze dat als hij zijn grenzen niet kan aangeven, het zijn eigen schuld is dat zijn vriendinnetje er over heen gaat. Maar moeten wij kinderen niet leren rekening te houden met kinderen die niet zo assertief zijn? Als een kind zelf zijn grenzen niet kan aangeven, betekent dat nog niet dat je ze niet hoeft te respecteren.

Dat ik me er zo druk om maak, is omdat ik het herken, in alles. Bescheiden en niet assertief zijn, zijn slechte eigenschappen geworden. Tuurlijk, op school is veel aandacht voor overassertieve kinderen. Pesters die andere fysiek te lijf gaan of verbaal intimideren worden niet getolereerd. Maar in het alledaagse proces dat veel subtieler is, is assertiviteit goud waard. Want de dominante kinderen bepalen wat de kinderen spelen, wie de baas is, hoe lang het spel gaat duren. Zolang de kinderen nog klein zijn, geldt het adagium ‘samen spelen, samen delen’ nog wel. Maar hoe ouder ze worden, hoe meer het recht van de sterkste geldt. En hoe meer er op gehamerd wordt dat bescheiden, niet assertieve kinderen weerbaarder moeten zijn.

Niet alleen op de basisschool maar overal en in elke fase van je leven is dat zo. In mijn vorige baan kreeg ik tijdens mijn functioneringsgesprekken vaak te horen dat ik “zichtbaarder moest zijn in de organisatie.” Ik vond dat altijd een eenzijdig verwijt. Hadden mijn collega’s niet ook de plicht zich in mij te verdiepen? En ja, dat kost soms moeite als iemand niet zo hard schreeuwt en tijd nodig heeft om een mening te formuleren. Maar dat ontslaat je niet van de plicht om moeite te doen om de ander te begrijpen. Net zoals ik moeite moest doen om me niet te ergeren aan het geschreeuw van de collega’s die wel altijd hun zegje klaar hadden en te luisteren naar de boodschap die er onder lag.

Niet dat iedereen hetzelfde moet worden, integendeel. Maar waar van de onzekere, bedachtzame mensen gevraagd wordt om zich meer te uiten, mag van de kordate types gevraagd om geduld en de wil om de ander te verstaan. Je aanpassen aan een ander is een deugd.

Wat vind jij? Hoe voed jij je kinderen hier in op?

Meer opvoeddilemma’s lezen?

En vind je de hele organisatie van een kinderfeestje best een toestand? Ga dan voor het gemak van een compleet voorbereid feestje thuis en koop een feestpakket in bijvoorbeeld een Postbodethema of Wereldreisthema.

,

Campinglife

 

Met elk gesprek dat ik voerde met ouders van kleine kinderen voelde ik me viezer worden. Waarom weet ik niet, maar het trending topic onder de campinggasten op het kleine romantische Franse campinkje bleek het schoonhouden van de kinderen te zijn. Het veranderde mij van een moeder die flexibel doch verantwoord met de kinderhygiëne omging in het grootste gezondheidsrisico voor haar kroost.

Nou begin ik zelf nooit een gesprek over het schrobben van mijn kinderen, maar als dat een manier is om in contact te komen met de campingbuuf ben ik de beroerdste niet. Van campinghygiëne naar het uitdelen van tips over de beste terrasjes in de omgeving is een kleine stap, zo leek mij. Maar met elk gesprek dat ik voerde. werd mijn bijdrage aan de conversatie geringer. En vooral omdat het op een camping was, met gemeenschappelijk sanitair. Niet de plek voor mensen met smetvrees.

Een in een paars polkadotjurkje gehulde moeder zet haar net afgedroogde theekopje zo hard neer dat de brede band van de jurk van haar schouder glijdt. Een schorpioentatoeage valt bloot. Fervent festivalgangster, zo schatte ik in. “Jullie staan daar tegenover het toiletgebouwtje toch? Wel handig da’je niet meer heel da grindpad af hoeft. Wij moeten echt een flink stukske terug, dus dan heeft Celine net haar voetjes gewassen en dan zit het stof al weer tot op d’r knieën. Gek word ik er van. Ik neem nu maar elke keer een nat washandje mee, zodat ze toch schóón d’r slaapzak in kan.”

“Nou, dan hebben wij inderdaad geluk zeg”, aarzel ik terug, “maar slimme oplossing.” Ik bedenk me dat mijn zoon ook na elke douchebeurt -niet op dagelijkse basis- weer op zijn vieze stinksandaaltjes naar de tent stiefelt, ze daar uit doet en dan naar zijn luchtbedje dribbelt over het zeil dat we al een tijdje niet geveegd hebben. Zijn slaapzak moet zwart zien en stinken.

Aan de picknicktafel bij de speeltuin doet een moeder uit de doeken hoe haar zoon een gigantisch drama maakte van het douchen, nadat ie op de terugweg van een avondje bij de lokale pizzeria in slaap was gevallen. “Joh, gewoon in bed schuiven, zonder douchen, dat is zo zielig,” wil ik haar tippen. One down, two to go, denk ik dan. Wel zo praktisch als het al laat is. Maar net als ik aan mijn zin begin, gaat ze verder: “Maar ja, hij had zand in zijn haren, dus hij moest wel onder de douche.” De andere ouders knikken driftig mee, met blikken vol herkenning en begrip. Ik word een beetje kleiner.

Mijn kinderen geven graag hun ijsjes aan elkaar door, ook op de camping. “Mag ik een likje?” is in ons gezin een veelgestelde vraag.  Nog voordat de zin helemaal uitgesproken is, zit de tong van mijn jongste al weer op het aardbeienijsje van zijn grote zus. En dat niet één keer, maar wel tien keer, en ook op die van zijn andere zusje. En andersom ook. Pas toen ik de overbuurvrouw met afgrijzen naar het ritueel zag kijken, onderwijl haar stokbrood onder het vliegenmandje uithalend, wist ik dat ik verloren was.

Terwijl ik dacht dat een beetje vies ronddrentelen één van de charmes van kamperen was,  bleken wij viespeukjes te zijn. En niet zo’n beetje ook.

Jullie?

Meer lezen over ergernissen en dilemma’s?

Volg de blogs van Fluks&Vier of bekijk onze site voor kinderfeestpakketten!

Wie zijn Fluks en Vier?

Wie zijn Fluks en Vier? Naar aanleiding van de opening van Fluks&Vier kregen we ongelooflijk veel leuke reacties en ook een heleboel vragen over wie we zijn en hoe het idee voor Fluks&Vier is ontstaan. De meeste kritische en uitgebreide vragensteller hebben we gevraagd om een klein interview met ons te houden. Hieronder een verslag van dit bijzondere gesprek.

Fluks&Vier: Dat klinkt als een dynamisch duo. Vertel: wie is Fluks en wie is Vier?

Bregje: ‘Haha, op deze grap heb je zeker lang gestudeerd? Wij zijn inderdaad een duo. Maar Fluks en Vier is geen Peppie en Kokkie. Wij zijn zusjes, geen tweeling overigens.’
Karijn: ‘We zochten een naam voor ons bedrijf die vrolijk en krachtig was en die een link heeft met het product dat we verkopen. Fluks staat voor ‘snel/ vlug’ en Vier voor vieren. Oftewel: snel, zonder veel voorbereiding, een leuk kinderfeestje vieren.’

Fluks&Vier vroeger

Heel lang geleden

Een  beetje bedrijf heeft een missie. Wat is die van jullie?

‘Fluks&Vier is er voor ouders die graag een kinderfeestje thuis vieren, maar weinig tijd of ideeën hebben om een leuk, origineel feestje voor te bereiden,’ zegt Karijn. ‘Voor die ouders maken wij met veel plezier complete kinderfeestpakketten. Met uitnodigingen, programmaboekje en alle attributen die nodig zijn tijdens het feestje. Elk feestpakket heeft een eigen thema dat in zowel de vormgeving als in de activiteiten is doorgevoerd. In het feestje zit voor elk kind wat wils. Hoewel elk pakket zijn eigen accent heeft, bevat elk feestje fysieke, creatieve en breinbrekende activiteiten.’

‘Een droom komt uit’, hoor ik één van jullie laatst zeggen. Daar heb ik wel een vraagje over. Modefreaks die een kledingwinkel beginnen, daar kan ik me alles bij voorstellen. Het zelfde geldt voor gadgetfreaks die een handel in Drones starten. Maar een PASSIE voor kinderfeestpakketten? Dat moeten jullie toch echt even uitleggen.

Karijn: ‘Al toen ik vijf was speelde ik graag ‘kinderfeestpakketjes maken’. Hele dagen speelde ik op zolder. Dan stopte ik prinsessenjurkjes in een doos, smokkelde dropveters mee naar boven en maakte ik een boekje waarin stond welke spelletjes we gingen doen.’
Bregje: ‘Als Karijn dan klaar was, riep ze mij. Ik trommelde de hele buurt op om met ons kinderfeestje te gaan spelen. Gingen we met acht kinderen verkleed als Doornroosje spijkerpoepen. Dus ja, het talent voor kinderfeestjes maken zat er heel vroeg in.’

Wat?? Jullie maken een grapje

‘Ja natuurlijk. Stel eerst maar eens een aardige vraag.’

Tut, tut, geen Kat(s)jes om met blote handen aan te pakken hoor ik al

‘Dat valt best mee. Wat trouwens wel echt waar is, is dat de Katsjes en dan vooral de vader des huizes en oudste dochter Karijn een voorliefde hadden voor het maken van quizzen en raadsels. Ken je Twee voor Twaalf nog? Dat belegen spelprogramma met Astrid Joosten én het belletje? Waarbij je via de antwoorden op twaalf vragen een woord moest raden? Daar waren wij dol op. Op vakantie maakten wij eindeloos Twee voor Twaalfreeksen voor familieleden. Die vervolgens tot hun grote frustratie tot maximaal acht antwoorden kwamen omdat ze geen naslagwerken hadden meegenomen in de koffer.
Ook het spelletje Hints werd veel gespeeld op feestdagen en dan ging het er bloedfanatiek aan toe. Dat mijn tante de jaren ’80 hit de Lambada probeerde uit te beelden door een schaap na te doen, heb ik haar nu nog steeds niet vergeven,’ aldus Karijn.
Bregje: ‘Als wij gingen wandelen, zetten we altijd een speurtocht uit. Gaven we elkaar allerlei bizarre opdrachten. Maar goed, we dwalen af. To the point! Dus ja, aan het ontwerpen van speur- en raadselwerk beleefden wij altijd al veel plezier en doen we nu ook voor onze kinderen.’

‘Als docent vond ik het ontwerpen van lesmateriaal één van de leukste aspecten,’ zegt Karijn. ‘Terwijl ik nu als manager in de ICT/ webdienstensector werk en graag ook de gebruikerskant wil ervaren,’ vult Bregje aan. ‘Dit alles gecombineerd met de wens om ooit samen een winkel te beginnen, is Fluks&Vier toch echt een droom die uitkomt!’

En waarom zou ik, als drukke ouder met een bups kinderen een kinderfeestpakket van Fluks&Vier bestellen?

‘Kijk, now we’re talking. Karijn denkt even na. ‘Goeie vraag, die we ook goed zullen beantwoorden. Zoals gezegd zijn wij er voor ouders die graag mét de kinderen een feestje thuis willen vieren en dat graag zonder al te veel (voorbereidings)stress en met humor en relativering doen. Die ouders vinden bij Fluks&Vier feestpakketten een fijne mix van speuren, spelen en knutselen. Dit alles in stijl vormgegeven en als je wil, kan je aan het geheel je eigen finishing touch geven. Een beetje van jezelf en een beetje van Fluks&Vier, zeg maar.’

Helder. Slotvraag: wat kunnen we nog meer verwachten op dit blog?

Bregje:’Wij delen tips en tricks voor thuisfeestjes, zullen zo af en toe een DIY- easy peasy kindertraktatie-idee prijsgeven en beleven al heel veel plezier aan het schrijven voor de rubriek ‘Fluks&Vier weet raad bij feestdilemma’s.’ Blijf lezen dus!’

Wie zijn Fluks en Vier: de vraag is beantwoord!