Gaat broerlief mee met een kinderfeestje? Mag je kind naar een slaapfeestje bij ouders die je niet kent? Hoeveel geef je uit aan een cadeau voor een kinderfeestje?

En hoe organiseer je eigenlijk zo’n kinderfeestje? Welke tools zijn onmisbaar, hoe maak je een leuk programma en hoe lang mag het duren?

Zomaar wat vragen die elke ouder van schoolgaande kinderen herkent. Wij geven hulp bij elk dilemma. Op zijn Fluks, dat dan weer wel.

 

,

Waarom ik zo van de ouderavond houd

Fluks en Vier Blog ouderschap ouderavond

Dinsdagavond, in het schoolgebouw brandt licht. Door de straten fietsen ouders met zitjes achterop, maar zonder kind, naar school.

Met een bekertje thee loop ik de klas binnen. Ik neem plaats op het stoeltje van mijn dochter en check even bij mijn buurvrouw waar zij haar knieën en bovenbenen laat.

“Meester, hij zit op mijn plek.” De eerste rituele grap is een feit. Dertig paar ogen staren naar de meester van dienst. Net als de meester het eerste special effect van het Digibord wil instarten, glipt een moeder op haar tenen de klas binnen.

We schrijven nog een briefje voor onze kinderen, lopen de lijst met persoonlijke gegevens na en dan begint het jaaroverzicht.

Wat staat er in groep 5 allemaal op het programma? Spelling, begrijpend lezen, grammatica. Boekje 1 zus, boekje 2 zo, boekje 3 hier en daar boekje 4. Mijn gedachten dwalen af. Heeft de meester nou een spencer aan of is het trui met een vlak dat precies over de borst loopt?

Oh help, het blokje rekenen blijkt al behandeld, door naar de zaakvakken. Wat een stom woord voor de leuke onderdelen op school.

Aardrijkskunde: heel veel hoofdstukken, kan de meester niet allemaal behandelen. Idem voor topografie. Geschiedenis, dat zijn maar zes hoofdstukken, die krijgt de meester dit schooljaar wel af. Een hele geruststelling. Ik was even bang dat mijn dochter de rest van haar leven blanco zou blijven wat betreft de Tachtigjarige Oorlog zou beginnen. En dan moest zeggen dat ze het wel had willen weten, maar dat de meester te druk was met de kanjertraining en de tafels inoefenen.

Volgende punt. Kleine gezonde traktaties graag. “Moet ik zeggen van de school. Is de voorkeur, maar het is maar een voorkeur” Cupcakes dus, staat genoteerd.

Bij luizen eerst behandelen, daarna pas naar school. Genoteerd.
Sinterklaasviering= tussenjaar. Genoteerd.
In groep 5 worden kinderen anders, niet per se leuker. Genoteerd. HELP!
Ouders gevraagd voor de schooltuin, de ouderraad, de kerstcommissie, de paascommissie, techniekweken, luizen pluizen, rekenmiddagen en voor bijzondere uitjes. Genoteerd.

Ouders uit andere klassen lopen voorbij. Het uur is al om, wij wiebelen op onze stoelen. Maar onze mees zit er net lekker in.

Toets, iedere dinsdag. IEDERE DINSDAG? Ja, iedere dinsdag. Dat is handig, zo’n vaste dag. Ja, maar ELKE week een TOETS? Ze zijn nog zo jong, kan dat niet wat minder? Nee, is goed voor ze. Rapporten over dat de planningstool in kinderbreintjes nog niet ontwikkeld is vliegen vanaf de tafeltjes om de oren van de meester. Ja, ene onderzoek zus en andere onderzoek zo. Maar kinderen moeten leren plannen en dat kan maar beter vroeg. Genoteerd.

Als de meester klaar is met ons, zijn wij nog niet klaar met de meester. Want wie is hij eigenlijk? De demografische gegevens worden meegedeeld. Steekt er nog iemand zijn vinger op voor een vraag naar hobby’s of huisdieren? Helaas.

In het donker lopen we naar onze fietsen. Aardige meester. Ja, aardig ja. En wat moeten de kinderen al veel hè? Het wordt nu wel heel serieus. Serieus ja, heel serieus.

Volgend jaar weer. Ik verheug me er nu al op.

Meer lezen?

Binnenkort een kinderfeestje vieren? Bekijk onze originele complete kinderfeestpakketten. Ga voor een safaridierenfeestje, of speel het spannende postbodespel!

,

Help! Op vakantie met een bevriend gezin

Fluks-en-vier-met-vrienden-op-vakantie

“Joris en Lieke willen met ons en alle kinderen een weekje weg in de herfstvakantie. Manlief vindt een tof idee, ik heb zo mijn twijfels!” zo appte een vriendin onlangs. “Wat te doen?”

Aan mij heeft ze wat dat betreft geen goede: sinds ik op mijn 18e drie weken zou interrailen met een vriendin , maar al na 11 dagen weer thuis was, heb ik mezelf beloofd dat ik nooit langer dan een weekend op vakantie hoef met vrienden. Ontmoedigd door hoe een vakantie het grote verschil in leefgewoontes blootlegde, ben ik nooit meer het avontuur van een langere vakantie met vrienden aangegaan.  Aangezien ik al moeite heb om een modus te vinden in het aanpassen aan de dagelijkse routines van vrienden, ben ik bang voor wat er gebeurt als daar ook nog verschillen in opvoedmethodes bijkomen.

Want dat is wat zo lastig is. Je vrienden kies je zelf, en als je een beetje ouder en wijzer bent dan ik destijds en met elkaar kunt praten over kleine en grote ergernissen, dan kun je zo’n vakantie veel lol hebben. Maar de kinderen en vooral de manier waarop ouders met kinderen omgaan kan de vakantiepret behoorlijk verstieren.

Want wat als jouw kinderen na een drukke dag moe zijn en jij ze het liefst een paar uur voor de televisie zet, zodat jullie met de vrienden aan de wijn en kaas kunnen. Maar dat dat er niet van gaat komen omdat jullie vrienden zich groen en geel ergeren als de dagelijkse schermtijd van de kinderen boven het half uur uitkomt?

Of wat als je ‘s avonds net met je vriendin de sauna van het huisje wil uitproberen als haar dochter uit haar bedje klimt omdat ze niet kan slapen en ‘alleen maar bij mama wil blij-hijven’ En dat je vriendin daar dan vol voor gaat ‘want als Else haar moeder nodig heeft, zal er wel een reden voor zijn.’ Terwijl jij denkt: ‘daar zit ook een papa, wij gaan nu naar de SAUNA!’

Of wat als jouw kinderen slechte eters zijn maar jij besloten hebt dat een week pasta met rode saus en pannenkoeken geen ramp is, terwijl de kinderen van je vrienden ook tijdens een weekje weg consequent gevarieerd en gezond moeten eten.

Of wat als de dochter van je vrienden een jaloers wichtje blijkt te zijn dat bij iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalt? Dat net als het meisje zich krijsend op jouw zoon heeft gestort en jij besloten hebt haar hardhandig de tuin in te gooien, haar ouders sussende woorden spreken ‘omdat het meisje nog steeds moet wennen aan de komst van haar broertje.’ Dat inmiddels bijna 4 is.

Zeker weten dat zulke verschillen ergernissen gaan opleveren.

Mij niet gezien.

Wie weet wel wat te doen?

Meer lezen?

Binnenkort een kinderfeestje te vieren, maar geen tijd voor de voorbereiding? Ga dan voor een kant en klaar kinderfeestpakket van Fluks&Vier. Voor de leukste feestjes thuis!

,

Opvoeden in aanpassen

Opvoeden in aanpassen

“Hij laat enorm over zich heen lopen, en daarom vindt Lisa hem niet meer interessant.” Op een warme zomermiddag drink ik koffie met een bevriende moeder. Onze kinderen laten bootjes varen in de watertafel en wij wisselen verhalen uit.

De dochter van mijn vriendin heeft een vrij dominant karakter, het vriendje uit de buurt is een zachtaardig mannetje. “Ik zie gebeuren hoe Lisa hem exact voorschrijft wat ie moet doen en hoe en hoelang. Ze is hem compleet de baas. Dan zeg ik wel tegen hem dat hij van zich af moet bijten. Maar dat doet ie niet. Dus ja, ik snap wel dat ze niet meer met hem wil spelen.”

We hebben een hele middag over van alles gekletst maar deze anekdote laat me niet los. Ik ben verbaasd. Het vriendje van de dochter van mijn vriendin vindt het blijkbaar lastig om voor zichzelf op te komen, en hij is niet de enige.
Mijn vriendin vertelt het jongetje dat HIJ moet handelen als zij over hem heen loopt. Impliciet stelt ze dat als hij zijn grenzen niet kan aangeven, het zijn eigen schuld is dat zijn vriendinnetje er over heen gaat. Maar moeten wij kinderen niet leren rekening te houden met kinderen die niet zo assertief zijn? Als een kind zelf zijn grenzen niet kan aangeven, betekent dat nog niet dat je ze niet hoeft te respecteren.

Dat ik me er zo druk om maak, is omdat ik het herken, in alles. Bescheiden en niet assertief zijn, zijn slechte eigenschappen geworden. Tuurlijk, op school is veel aandacht voor overassertieve kinderen. Pesters die andere fysiek te lijf gaan of verbaal intimideren worden niet getolereerd. Maar in het alledaagse proces dat veel subtieler is, is assertiviteit goud waard. Want de dominante kinderen bepalen wat de kinderen spelen, wie de baas is, hoe lang het spel gaat duren. Zolang de kinderen nog klein zijn, geldt het adagium ‘samen spelen, samen delen’ nog wel. Maar hoe ouder ze worden, hoe meer het recht van de sterkste geldt. En hoe meer er op gehamerd wordt dat bescheiden, niet assertieve kinderen weerbaarder moeten zijn.

Niet alleen op de basisschool maar overal en in elke fase van je leven is dat zo. In mijn vorige baan kreeg ik tijdens mijn functioneringsgesprekken vaak te horen dat ik “zichtbaarder moest zijn in de organisatie.” Ik vond dat altijd een eenzijdig verwijt. Hadden mijn collega’s niet ook de plicht zich in mij te verdiepen? En ja, dat kost soms moeite als iemand niet zo hard schreeuwt en tijd nodig heeft om een mening te formuleren. Maar dat ontslaat je niet van de plicht om moeite te doen om de ander te begrijpen. Net zoals ik moeite moest doen om me niet te ergeren aan het geschreeuw van de collega’s die wel altijd hun zegje klaar hadden en te luisteren naar de boodschap die er onder lag.

Niet dat iedereen hetzelfde moet worden, integendeel. Maar waar van de onzekere, bedachtzame mensen gevraagd wordt om zich meer te uiten, mag van de kordate types gevraagd om geduld en de wil om de ander te verstaan. Je aanpassen aan een ander is een deugd.

Wat vind jij? Hoe voed jij je kinderen hier in op?

Meer opvoeddilemma’s lezen?

En vind je de hele organisatie van een kinderfeestje best een toestand? Ga dan voor het gemak van een compleet voorbereid feestje thuis en koop een feestpakket in bijvoorbeeld een Postbodethema of Wereldreisthema.

,

Campinglife

 

Met elk gesprek dat ik voerde met ouders van kleine kinderen voelde ik me viezer worden. Waarom weet ik niet, maar het trending topic onder de campinggasten op het kleine romantische Franse campinkje bleek het schoonhouden van de kinderen te zijn. Het veranderde mij van een moeder die flexibel doch verantwoord met de kinderhygiëne omging in het grootste gezondheidsrisico voor haar kroost.

Nou begin ik zelf nooit een gesprek over het schrobben van mijn kinderen, maar als dat een manier is om in contact te komen met de campingbuuf ben ik de beroerdste niet. Van campinghygiëne naar het uitdelen van tips over de beste terrasjes in de omgeving is een kleine stap, zo leek mij. Maar met elk gesprek dat ik voerde. werd mijn bijdrage aan de conversatie geringer. En vooral omdat het op een camping was, met gemeenschappelijk sanitair. Niet de plek voor mensen met smetvrees.

Een in een paars polkadotjurkje gehulde moeder zet haar net afgedroogde theekopje zo hard neer dat de brede band van de jurk van haar schouder glijdt. Een schorpioentatoeage valt bloot. Fervent festivalgangster, zo schatte ik in. “Jullie staan daar tegenover het toiletgebouwtje toch? Wel handig da’je niet meer heel da grindpad af hoeft. Wij moeten echt een flink stukske terug, dus dan heeft Celine net haar voetjes gewassen en dan zit het stof al weer tot op d’r knieën. Gek word ik er van. Ik neem nu maar elke keer een nat washandje mee, zodat ze toch schóón d’r slaapzak in kan.”

“Nou, dan hebben wij inderdaad geluk zeg”, aarzel ik terug, “maar slimme oplossing.” Ik bedenk me dat mijn zoon ook na elke douchebeurt -niet op dagelijkse basis- weer op zijn vieze stinksandaaltjes naar de tent stiefelt, ze daar uit doet en dan naar zijn luchtbedje dribbelt over het zeil dat we al een tijdje niet geveegd hebben. Zijn slaapzak moet zwart zien en stinken.

Aan de picknicktafel bij de speeltuin doet een moeder uit de doeken hoe haar zoon een gigantisch drama maakte van het douchen, nadat ie op de terugweg van een avondje bij de lokale pizzeria in slaap was gevallen. “Joh, gewoon in bed schuiven, zonder douchen, dat is zo zielig,” wil ik haar tippen. One down, two to go, denk ik dan. Wel zo praktisch als het al laat is. Maar net als ik aan mijn zin begin, gaat ze verder: “Maar ja, hij had zand in zijn haren, dus hij moest wel onder de douche.” De andere ouders knikken driftig mee, met blikken vol herkenning en begrip. Ik word een beetje kleiner.

Mijn kinderen geven graag hun ijsjes aan elkaar door, ook op de camping. “Mag ik een likje?” is in ons gezin een veelgestelde vraag.  Nog voordat de zin helemaal uitgesproken is, zit de tong van mijn jongste al weer op het aardbeienijsje van zijn grote zus. En dat niet één keer, maar wel tien keer, en ook op die van zijn andere zusje. En andersom ook. Pas toen ik de overbuurvrouw met afgrijzen naar het ritueel zag kijken, onderwijl haar stokbrood onder het vliegenmandje uithalend, wist ik dat ik verloren was.

Terwijl ik dacht dat een beetje vies ronddrentelen één van de charmes van kamperen was,  bleken wij viespeukjes te zijn. En niet zo’n beetje ook.

Jullie?

Meer lezen over ergernissen en dilemma’s?

Volg de blogs van Fluks&Vier of bekijk onze site voor kinderfeestpakketten!

Stop de pasfotomaffia

pasfotomaffia

Stop de pasfotomaffia

Ik had een nieuw paspoort nodig. En dus ook een pasfoto volgens de 923 richtlijnen voor pasfoto’s voor Officiële Documentatie. Ik zocht in mijn laatje met allerhande prullen naar dat mini-paspartoutboekje waarin je pasfoto’s zo gezellig worden geserveerd.

Ik veerde op toen ik inderdaad zo’n pasfotomapje aantrof. Er zaten nog twee foto’s in, nog van vrij recent zelfs. En het waren niet eens hele beroerde. Ik lachte zowaar semi-ontspannen, die kon er mee door.

Maar met een smile op de foto? Er stond me iets van bij dat lachen uit den boze was op officiele foto’s. Maar dacht ik bij mezelf: waarom zouden in mijn mapje twee ongeldige pasfoto’s zitten. Die fotograaf kent de regels toch ook?

Maar helaas, de richtlijnen bleken helder: no way dat je lacht op de foto voor je Officiële Document. Daar zit je dan met je onbruikbare foto’s. Ik begreep er niks van.  Tot me iets begon te dagen van het vorige bezoek aan de fotograaf. Na de klik voor de officiële foto kwam er nog een klik ‘voor een leuke foto.’ Alsof het een extra service van de zaak betrof. En als je op dat moment heel hard je best doet om je gezicht zo te plooien dat je er superrelaxed ontspannen uitziet, dan weiger je niet. Wie zegt er nou nee tegen twee leuke foto’s? En dat is precies wat de fotograaf beoogt.

Nu het kwartje was gevallen werd ik woest. Want is er iemand in Nederland te vinden die iets heeft aan een ‘leuke pasfoto’? Die dingen zijn veel te klein om aan de muur te hangen en je geliefde heeft meer dan 1000 wel mooie digitale foto’s van jou op zijn telefoon. Alleen kinderfoto’s van de schoolfotograaf vind je nog wel eens in een hoekje van een portemonnee. Echt, de ‘leuke pasfoto’ moet op de zwarte lijst van onnodige milieuvervuilers komen te staan.

Voor elk document een pasfotomoment

Er is maar één reden om een ‘leuke foto’ te laten maken. Dat je telkens als je officiële pasfoto’s nodig hebt, je weer 12, 50 afrekent bij de fotograaf, omdat je alleen nog een waardeloze leuke foto in je mapje hebt.  Fijne manier van klantenbinding.

Ik was boos en wist zeker: dit gaat me niet nog eens gebeuren. Ditmaal kom ik thuis met vier officiële pasfoto’s waar ik nog jaren mee vooruit kan!

Vastberaden toog ik naar de fotograaf, gaf aan het standaard setje van 4 pasfoto’s voor 12.50 euro te willen. Ik keek nog even in de spiegel, schoof mijn haar opzij vanwege de ‘oren vrij richtlijn’, nam plaats op de kruk en hoorde KLIK KLIK.

Op het meekijkscherm zag ik twee foto’s verschijnen. Op de ene stond ik met mijn ogen dicht, op de ander een ontplofte bloemkool. En terwijl ik in shock was over de bloemkool, hoorde ik “De officiële is gelukt. En nu nog even een LEUKE foto maken.”

De alarmbellen rinkelden wel, maar de bloemkool ook. “Nee, ik hoef geen leuke foto,” piepte ik. De fotograaf drong aan, maar al was het piepend; ik boog niet. Ik wachtte op de volgende klik. Want nu ik geen leuke foto hoefde, had ik nog een klik tegoed die de bloemkool ongedaan moest maken.

De fotograaf was geïrriteerd geraakt door mijn weigering van een leuke foto. Hij dacht even na, keek naar de ontplofte bloemkool op het scherm, klikte op een knop en grijnsde:  “Dan zijn we nu klaar.”

Verbouwereerd rekende ik 4 officiële bloemkoolfoto’s af.

Ik zin op wraak.

Heb jij ook zo’n hekel aan deze malafide pasfotopraktijken? Laat het me weten op Facebook of onder dit blog!

Meer lezen over ergernissen en dilemma’s?

Volg de blogs van Fluks&Vier of bekijk onze site voor kinderfeestpakketten!

 

 

,

ADHD en een kinderfeestje: tips voor de begeleiding

ADHD op kinderfeestje

Een kind met ADHD op een kinderfeestje ontvangen, het kan zijn dat je daar als ouder een beetje tegenop ziet. Nou maken ouders zich sowieso vaak zorgen om de drukte en het aantal decibel op een kinderfeestje, en dat is logisch. Want de ervaring leert dat heel veel kinderen drukker en uitgelatener zijn tijdens een kinderfeestje dan dat in het dagelijks leven. Voor dit blog sprak ik met kindercoach Petra van Loo en zij deelt haar tips voor de begeleiding van kinderen met ADHD (en eigenlijk alle kinderen) op een kinderfeestje.

Druk gedrag op een kinderfeestje

Laten we vooropstellen dat er grote verschillen bestaan tussen kinderen met ADHD. Niet alle ADHD’ers zijn druk, onhandig en impulsief. En kinderen zonder ADHD kunnen deze kenmerken ook vertonen.

Kenmerken ADHD

Kenmerken van kinderen met ADHD zijn impulsief gedrag, concentratieproblemen en rusteloosheid. Deze kinderen hebben behoefte aan structuur en een prikkelarme omgeving. Aangezien kinderfeestjes zich vaak kenmerken door het tegenovergestelde, kan een kind op een verjaardag uit de bocht vliegen. En dat wil je graag voorkomen. Voor het kind, voor de andere kinderen en voor jezelf. Een kinderfeestje hoort plezierig te zijn.

Kinderen die geen seconde op hun stoel kunnen blijven zitten tijdens het knutselen, rondstuiterende kinderen, kinderen die in de gordijnen hangen of de hele keet afbreken, kinderen die niet luisteren: het zijn zomaar een paar doemscenario’s die sowieso al rondwaren in de hoofden van partijtjes-organiserende ouders, laat staan als ze kinderen ontvangen die moeite hebben met het verwerken van prikkels.

Hoe handig zou het zijn om als ouder wat tips te krijgen om een feestje met stuiterballen in goede banen te leiden? Petra van Loo, coach van kindercoachpraktijk de Puzzel heeft wel een aantal tips, maar stelt ook: “Maak je niet te druk om kinderen met ADHD te ontvangen. Een kind voelt haarfijn aan als jij het eigenlijk niet zo leuk vindt dat hij aanwezig is op het feestje. Geef het dan ook geen speciale behandeling. Meestal werkt dat averechts.”

ADHD’ers voorbereiden op kinderfeestje

Maar wat kan je dan wel doen, bijvoorbeeld in de voorbereiding van het feestje? “Als je iets bijzonders gaat doen, kan je de ouder van het kind van te voren inlichten over de activiteiten. Tijdens het kinderfeestje is het spannende van wat er gaat gebeuren dan al een beetje af”, zegt Petra. Maar bedenk je wel: niet elke ouder vindt dit fijn, omdat dan de nadruk weer gelegd wordt op het adhd. Soms zullen ouders van kinderen met ADHD zelf al informeren wat er gaat gebeuren tijdens het feestje zodat ze kunnen inschatten of ze hun kind moeten voorbereiden.

Tijdens het kinderfeestje

Wat kan je doen tijdens het verjaardagsfeestje om er voor te zorgen dat het partijtje goed verloopt?

Lees ook: hoe maak je een ijzersterke planning voor een kinderfeestje?

Structuur en informeren

Het aanbrengen van structuur helpt enorm. Maak een duidelijk programma en vertel de kinderen bij aanvang van het feestje wat de plannen zijn voor de komende paar uur. “Voor alle kinderen is het prettig als activiteiten worden afgewisseld met rustmomenten,” stelt Petra.

Neem de tijd voor de uitleg

Iets waar juffen en meesters op school een ster in zijn is de tijd nemen om een opdracht uit te leggen. Neem daar een voorbeeld aan. “Zorg er voor dat iedereen stil is tijdens de uitleg en luistert. Het kan zijn dat je op zo’n moment even wat strenger moet zijn. Doe dat ook, want als het niet helder is wat de kinderen gaan doen, heb je daar tijdens de activiteit last van. En let dan op of een kind met ADHD ook goed oplet. Betrek hem/haar er anders even bij. Maak duidelijk wat de bedoeling is van het spel, en ook wat zeker NIET de bedoeling is.”

Weet je zeker dat de boodschap overgekomen is, begin dan aan de activiteit. “Laat de kinderen hun gang gaan tijdens het spel. Geef ze de ruimte. De ervaring leert dat eventuele problemen meestal vanzelf worden opgelost.”

Nog een tip voor het eten op het kinderfeestje: “Beperk eten en snoep met kleurstoffen. Daar kunnen kinderen heel druk van worden.”

Wat als het toch uit de hand loopt

“Loopt het helemaal uit de hand en is het nodig om een kind te corrigeren, neem het kind dan even apart. Je kunt bijvoorbeeld vragen of hij of zij je even komt helpen in de keuken om iets te pakken. Dan probeer je zo rustig mogelijk uit te leggen dat het kind iets te druk doet, of iets beter moet opletten, of niet alle spullen uit de kasten moet trekken etc. Leg wel uit dat je het gezellig vindt dat hij op het feestje is en dat jullie er samen voor gaan zorgen dat het ook gezellig blijft.” Petra benadrukt dat het belangrijk is om het positief te brengen. Streng toespreken hoeft niet, duidelijk zijn moet wel.

De supertip om een leuk feestje te vieren met drukke kinderen

Blijf positief! Het is ten slotte een feestje. Mocht het allemaal niet helemaal gaan zoals gewenst, bedenk je dan dat het feestje ook zo weer voorbij is. Zorg voor voldoende activiteiten en houd voor noodgevallen altijd een DVD achter de hand.

Meer lezen?

En vind je de hele organisatie van een kinderfeestje best een toestand? Ga dan voor het gemak van een compleet voorbereid feestje thuis en koop een feestpakket in bijvoorbeeld een Postbodethema of Wereldreisthema.

 

Groepscadeaus, cadeaukaarten of eigen (zelfgemaakte) cadeaus: de voors en de tegens

Mijn kinderen geven vooralsnog een eigen cadeautje aan de jarige op een kinderfeestje. En als hij/zij uitdrukkelijk om een cadeaukaart vraagt, dan kopen we die. Op de school van mijn neefjes en nichtje wordt daarentegen altijd een gezamenlijk cadeau gegeven door de genodigden.

Of een kind van elke gast een cadeautje krijgt, cadeaukaarten of één groot gezamenlijk cadeau van alle gasten hangt niet alleen af van de wensen van het kind, maar ook van de gewoontes op het schoolplein. Voor alle cadeau blijken voor- en nadelen te bestaan. Wij sommen ze op en zijn benieuwd: wat voor cadeau geef jij?

Lees ook: wat kost een kinderfeestje

Gezamenlijk cadeau op kinderfeestje

Geld inzamelen onder alle genodigden en daarmee één of enkele grotere cadeaus kopen voor de jarige heeft veel voordelen. Het cadeaubudget is veel hoger waardoor de jarige iets kan vragen waar het langere tijd plezier van heeft.  En hoogstwaarschijnlijk is het een duurzamer cadeau dan allemaal kleine cadeautjes. Weinig kans op plastic frutsels die na een week in de prullenbak verdwijnen. In de strijd tegen de plastic soep is één groot cadeau absoluut een pré.

Lees ook: wel of geen uitdeelzakje?

Maar: Ik vind het altijd heel aandoenlijk als een kind bijna niet kan wachten om zijn cadeautje te geven. Vol verwachting of de ontvanger net zo blij is met het uitgezochte cadeautje als hij/ zij zelf. Bij een gezamenlijk cadeau, gekocht door ouders, voelen kinderen niet de spanning die je wel hebt als je zelf een cadeau hebt uitgezocht.

Een ander nadeel is dat ouders zich  moeten voegen naar het vastgestelde budget en het beoogde cadeau. En dat vindt niet iedereen even prettig.

Tot slot is de logistiek van een gezamenlijk cadeau nog een dingetje. Want is het niet altijd dezelfde moeder die de whatsapp groep aanmaakt, het geld moet innen en ook nog een cadeau moet kopen?

Cadeaukaart

Voor de praktisch ingestelde mensch is de cadeaukaart het ideale geschenk. Want: op voorhand in te slaan. Er zijn vast ouders die een voorraadje cadeaukaarten in de la hebben liggen. En anders is de kaart zo gekocht en je weet zeker dat je niet hoeft te ruilen. Een ander voordeel is dat het kind er iets naar zijn smaak van kopen.

Het grote nadeel van een cadeaukaart vind ik de onpersoonlijkheid er van. Net als bij het gezamenlijk cadeau, hoeft een kind niet meer te bedenken wat de interesses van de jarige zijn en daar iets passends bij te vinden.

Een ander nadeel is dat kinderen de verschillende bedragen zien die gegeven worden. En dan is het verschil in cadeaubudget nog wat zichtbaarder dan wanneer ieder zijn eigen cadeautje geeft. Voor sommige kinderen is dat best lastig.

Eigen cadeau

De voorpret van het geven van een eigen cadeautje is leuk. Zoals gezegd is het goed voor kinderen als ze zich inleven in de ander en zoeken naar een cadeau wat bij de jarige past. Nadeel van een gezamenlijk cadeau is dat de genodigden geen enkele rol spelen in het aankoopproces van het kopen van het cadeau. En dat kan jammer zijn. Er zijn zich zo veel minder gelegenheden voor om een kind te leren om na te denken over wat de ander graag zou hebben. Of om te bekijken wat je met een bepaald budget kan kopen. En veel jarigen worden superblij van een tafel vol kleine cadeautjes.

Nadelen zijn er ook. Kans bestaat dat de jarige iets krijgt wat niet naar zijn zin is. Waar we bij grotere cadeaus altijd om een verlanglijstje vragen  (“zo zonde als een duur cadeau niet in de smaak valt”), doen we dat bij kleine vaak niet. En ook al doet een kind of jij zijn best om iets passends te zoeken: je slaat de plank wel eens mis.

Ook zijn kleine cadeautjes vaker plastic prullen die even leuk zijn, maar al snel worden weggegooid. Omdat ze kapot zijn, of niet meer interessant. Zonde van het geld, zonde van het milieu.

Tot slot kost het veel tijd om voor elke jarige een cadeautje te kopen. Zeker met meerdere kinderen in huis en een hoge partydichtheid.

Hoe doe jij dat? Geeft jouw kind samen met anderen een cadeau of koop het zelf iets?
En mag dat een cadeaukaart zijn?

 

Al gauw een kinderfeestje te vieren maar krijg je klotsende oksels bij het idee dat je er eentje moet organiseren? Fluks&Vier is to the rescue met een compleet feestpakket, met speurtocht, knutselactiviteiten en alle accessoires die je nodig hebt.

Ergernissen aan andermans kinderen

Ergernissen aan andermans kinderenKinderen die bij binnenkomst al je lades opentrekken, kinderen die altijd over de rand van de wc plassen, kinderen die alleen op babytoon praten en zo kan ik nog wel doorgaan met het benoemen van dingetjes waar ouders zich wel eens aan ergeren. Corrigeer jij andermans kinderen in dit soort gewoontes?

Ik deel vandaag mijn ergernis. Voor de zekerheid zeg ik er maar even bij dat ik zelf hele leuke kinderen heb en dat er hele leuke exemplaren van anderen bij ons over de vloer komen. Maar ook hele leuke kinderen hebben bijzondere gewoontes waar ik jeuk van krijg.

Mijn ergernis betreft kinderen die heel vies eten

Als kinderen na de koehandel op het schoolplein op woensdagmiddag komen lunchen, of kinderen blijven eten op een kinderfeestje, kan dit tafereel je bekend voorkomen.

Met stip op nummer 1 op de lijst van ergernissen aan andermans kinderen. Vies etende kinderen. En dan bedoel ik niet alle manieren van vies eten. Met de handen eten of het gezicht bedekken met rode pastasaus vind ik weliswaar niet heel prettig om naar te kijken, maar als kinderen onder de 4 jaar zijn,  kan ik daar wel mee omgaan. Sterker nog, daar heb ik dagelijks mee te dealen aangezien onze zoon van twee zich hier aan schuldig maakt. Onze pogingen hem wat tafelmanieren bij te brengen, stranden vooralsnog en hebben mij er toe gedwongen om zijn smeren met eten goed te praten. “Dat is niet vies, maar goed voor de sensomotoriek van peuters.”

Maar er is dus één ding waar ik echt niet tegen kan. Er zijn momenten geweest dat ik van de eettafel wegliep omdat ik misselijk werd van het schouwspel dat zich voor mijn ogen voltrok. Inmiddels ben ik zo ver dat ik zorg dat ik een plek aan tafel kies waar ik weinig zicht heb op de narigheid.

Wat ik heel naar vind, zijn kinderen die hun kaken niet gebruiken tijdens het eten. Het is sowieso zonde dat één van de betere gereedschappen waarmee ons lichaam is uitgerust zo slecht gebruikt wordt. Maar dat terzijde. Het is vooral de alternatieve kauwmethode die deze kinderen hanteren waar ik zoveel moeite mee heb.

Want hoe maak je van een stukje boterham met pindakaas een doorslikbaar hapje als je het niet met een stevige-recht-toe-recht-aan-kaakbeweging in kleine stukjes kan hakken? Dan blijk je dus als een koe te gaan eten.  Ja, inderdaad met half open mond en bewegende tong. Met een malende beweging wordt de boterham zacht gemaakt en van voldoende speeksel voorzien. Net zolang totdat de boterham is omgetoverd tot een klontje brinta met pindasmaak en doorgeslikt kan worden.

Om een voor mij niet duidelijke reden gebeurt dat met open mond waardoor extra nadruk gelegd wordt op het toevoegen van een scheutje speeksel. Gevolgd door wat geklapper met de voortandjes, mits aanwezig.

Zo’n boterham met pindakaas is ook best lastig te verwerken, dat begrijp ik heus. Ik heb het geprobeerd hoor, om de kinderen aan te moedigen anders te eten. Maar ze kunnen het blijkbaar niet. Tijd voor andere maatregelen. Als een kind nooit kauwt omdat het al zijn hele leven pap en soep eet, snap ik dat de kaakspieren slap zijn. Maar een beetje training doet wonderen. Nee, echt. Een hele Kaakspierbootcamp onder leiding van Arie Boomsma is niet nodig. Een paar minuutjes trainen per dag is meer dan genoeg. Elke ochtend 5 minuten bij het eten van de boterham. Na een week ophogen naar de lunch en na 14 dagen voltooien met het avondeten. Tanden op elkaar en even doorbijten!

En vertel, wat is jouw ergernis aan andermans kinderen en corrigeer jij ze?

Meer dilemma’s lezen?

Het grootste datalek in jouw leven: je kinderen

fluisteren

Fluisterden ze maar…nee, alles gaat in het openbaar

“Kijk, zo houdt mijn papa zijn piemel vast.” Als ik voor mijn buurjongetje de lamp van de wc aandoe, trakteert hij mij op een demonstratie van de plastechniek van mijn buurman op de hoek. Mensen met jonge kinderen hoeven de dataschandalen rondom Facebook niet als een bedreiging van hun privacy te zien. Het grootste datalek in hun leven is hun eigen kroost.

Kinderen vertellen alles

Met alles wat ik weet over de ouders van kinderen die bij ons over de vloer komen, kan ik gerust een Privé vullen. En in tegenstelling tot Evert Santegoeds, hoef ik er niet eens voor in de bosjes te liggen met een telelens. Je geeft de kids een cracker en een beetje ranja en ze lopen leeg. Kinderen vertellen alles.

Sommige feitjes wekken mijn nieuwsgierigheid. “Mijn moeder heeft altijd wel een bh aan in bed, maar geen onderbroek.” (Waarom?!) Andere mededelingen schijnen in eens een heel ander licht op de vader of moeder in kwestie. Overdag werpt de strenge psychologe haar kinderen met één blik in het gareel, ‘s avonds schijnt ze het hele oeuvre van Kinderen voor Kinderen mee te kunnen boeren.  De vader waarvan je dacht dat ie niks anders deed dan werken en het gras maaien op zondag, blijkt een fervent kitesurfer met kilometers haar op zijn rug. Voor het gemak even aangenomen dat er geen alternative facts op tafel zijn gelegd.

Soms hoor je schrijnende dingen. Het nieuws dat de ouders van Saar gingen scheiden kwam voor jou niet als donderslag bij heldere hemel, zoals voor de andere ouders op het schoolplein. (‘Zo’n leuk stel samen, hoe kan dat nou?’)  Niet dat jij nou zo innig was met die ouders, integendeel, maar Saar had een paar maanden geleden al kauwend op een koekje verteld dat ze 1)een nieuwe jurk had gekregen, 2) de hond van de buren mocht uitlaten en 3) dat papa en mama veel ruzie maakten en mama daarom in het logeerbed op zolder sliep. Aj. Van die feitjes die monter door een kind worden verteld, maar waarvan duidelijk is dat er veel leed achter de voordeur schuilgaat. En heel ongemakkelijk als Saars moeder om 17 uur bij je op de stoep staat om haar dochter op te halen.

In ieder geval is het reuze interessant maar soms ook ingewikkeld dat jij iets weet waarvan ouders niet weten dat jij het weet. Factchecking bij een vreemde over curieuze zaken, dat doe je niet zo gauw. Moet je de ouders er op wijzen dat hun kind misschien wat loslippiger is dan gewenst? En wat dan? Je kunt een 5-jarige moeilijk een privacyverklaring laten afleggen.

Van die kwesties dus. En wij ons maar druk maken over wat je wel en niet deelt op Facebook. Niet dat ik iets te verbergen heb hoor- tuurlijk niet- maar toch: wat weten andere ouders over mij?

Ik wil het niet weten.

Andere dilemma’s lezen?

 

Binnenkort een kinderfeestje vieren? Bekijk onze originele complete kinderfeestpakketten. Ga voor een safaridierenfeestje, of speel het spannende postbodespel!

,

Wat is de beste dag voor het vieren van een kinderfeestje?

welke dag kinderfeestje vieren

Wat vind jij de beste dag voor een kinderfeestje?

Op welke dag kan je het beste een kinderfeestje vieren? Nou, daar blijken de meningen over verdeeld. We sommen de voor- en nadelen van alle dagen van de week voor je op.

Wil je meer weten over de voorbereiding en planning van een kinderfeestje? Lees hier alle ins en outs en download de handige checklist!

Op welke dag kinderfeestje vieren

Eerlijk gezegd heb ik mijn hoofd nooit gebroken over deze vraag. Wij zijn allang blij als we een datum hebben waarop we allebei thuis zijn en we het feestje niet eindeloos hoeven uit te stellen. Wij vieren zelf vrijwel altijd op vrijdagmiddag of zaterdag een kinderfeestje, en hadden er nog nooit bij nagedacht dat zaterdag SPORTDAG is. Onze oudste vierde haar laatste feestje op zaterdagochtend en pas naderhand begrepen we dat twee kinderen de voetbal hadden afgezegd en twee meisjes niet naar de turntraining konden. Oeps, helemaal geen rekening mee gehouden. Gelukkig voor mijn dochter vonden de kinderen het feestje ook belangrijker dan de sport. Maar goed, laten we de dagen van de week systematisch langslopen.

Op maandag een kinderfeestje?

Er zijn weinig bezwaren tegen een kinderfeestje op maandag. Het past misschien niet helemaal binnen onze calvinistische opvattingen om de week met een feestje te beginnen, maar praktisch gezien zie ik weinig problemen. Het is wel zo handig om het feestje direct na schooltijd te vieren en het feestje tot een uur of 6 te laten duren. Waarbij de kinderen dan al wel gegeten hebben. De ouders die normaal gesproken hun kinderen op de BSO ophalen, hoeven dan alleen het ophaaladres te veranderen in de agenda en niet eerder van het werk terug te komen.

Het grootste bezwaar is waarschijnlijk dat jij of je partner vrij moet nemen om het verjaardagsfeestje te vieren. Of misschien vind je het lastig dat je geen ouderborrel na afloop kunt doen.Want ja, de kinderen op maandag al laat op bed, daar doe je niemand een plezier mee.

Een kinderfeestje op dinsdag, kan dat?

Zie de tekst bij maandag.

Is woensdag de beste dag voor een kinderfeestje?

Ik vond woensdag een superdag voor een feestje. Wij hebben geen continurooster en dus een lekker lange middag op woensdag. Voor kleuters is het fijn als ze na schooltijd eerst nog even naar huis kunnen om bij te komen van de dag. Kunnen ze zich daarna storten in de drukte van het feestje dat ze misschien ook nog wel loeispannend vinden. Inmiddels weet ik dat er ouders zijn die zich groen en geel ergeren aan kinderfeestjes op woensdag. Want, net als zaterdag is woensdag SPORTDAG. Trainingsdag om precies te zijn. En je wil niet dat kinderen de (duurbetaalde) trainingen elke keer moeten missen vanwege een feestje.

Op donderdag een kinderfeestje vieren?

Zie maandag.

Vrijdag dan?

Vrijdag vind ik ook zo’n fijne feestdag. Kinderen hebben weekend, jij ook en hoe kan je de start van het weekend beter vieren dan met een feestje? Als de party een beetje uitloopt is dat niet erg, en welja, de kans op een gezellige ouderborrel is ook een stuk groter. En ook zo fijn voor ouders die opzien tegen een kinderfeestje: je hebt het al achter de rug voor het weekend goed en wel begonnen is.

Is zaterdag de mooiste dag van de week voor een kinderfeestje?

Jonge kinderen hebben op zaterdagochtend vaak voetbal-, hockey-, of andere sportverplichtingen. Maar vanaf een uur of twee zijn de wedstrijden afgelopen en is er tijd voor feest. Je hoeft er geen vrij voor te nemen. Ook dat pleit voor de zaterdagmiddag. Wel zijn er wat bezwaren van ouders die in het weekend er graag op uitgaan met hun kinderen. Of die hun weekend niet willen opofferen aan een kinderfeestje.

Ooit op zondag een kinderfeestje gevierd?

Het eerste kinderfeestje waar mijn jongste dochter een uitnodiging voor ontving, werd op zondagochtend gevierd. Het is misschien wat ongewoon, maar ja, dat was zwemles op zondag ooit ook. Daar gaan we vast aan wennen. Kerkgangers hebben mogelijk bezwaren, maar verder is het helemaal zo gek nog niet. Meestal geen sportieve verplichtingen. En op zaterdag kan je in alle rust de voorbereidingen treffen, zodat je op zondag zonder stress aan een feestje begint.

Conclusie: wat is de beste dag voor een kinderfeestje? Ik vind alle dagen feest!

Meer lezen?

Al gauw een kinderfeestje te vieren maar krijg je klotsende oksels bij het idee van het organiseren er van? Fluks&Vier is to the rescue met een compleet feestpakket, met speurtocht, knutselactiviteiten en alle accessoires die je nodig hebt.