,

Opvoeden in aanpassen

Opvoeden in aanpassen

“Hij laat enorm over zich heen lopen, en daarom vindt Lisa hem niet meer interessant.” Op een warme zomermiddag drink ik koffie met een bevriende moeder. Onze kinderen laten bootjes varen in de watertafel en wij wisselen verhalen uit.

De dochter van mijn vriendin heeft een vrij dominant karakter, het vriendje uit de buurt is een zachtaardig mannetje. “Ik zie gebeuren hoe Lisa hem exact voorschrijft wat ie moet doen en hoe en hoelang. Ze is hem compleet de baas. Dan zeg ik wel tegen hem dat hij van zich af moet bijten. Maar dat doet ie niet. Dus ja, ik snap wel dat ze niet meer met hem wil spelen.”

We hebben een hele middag over van alles gekletst maar deze anekdote laat me niet los. Ik ben verbaasd. Het vriendje van de dochter van mijn vriendin vindt het blijkbaar lastig om voor zichzelf op te komen, en hij is niet de enige.
Mijn vriendin vertelt het jongetje dat HIJ moet handelen als zij over hem heen loopt. Impliciet stelt ze dat als hij zijn grenzen niet kan aangeven, het zijn eigen schuld is dat zijn vriendinnetje er over heen gaat. Maar moeten wij kinderen niet leren rekening te houden met kinderen die niet zo assertief zijn? Als een kind zelf zijn grenzen niet kan aangeven, betekent dat nog niet dat je ze niet hoeft te respecteren.

Dat ik me er zo druk om maak, is omdat ik het herken, in alles. Bescheiden en niet assertief zijn, zijn slechte eigenschappen geworden. Tuurlijk, op school is veel aandacht voor overassertieve kinderen. Pesters die andere fysiek te lijf gaan of verbaal intimideren worden niet getolereerd. Maar in het alledaagse proces dat veel subtieler is, is assertiviteit goud waard. Want de dominante kinderen bepalen wat de kinderen spelen, wie de baas is, hoe lang het spel gaat duren. Zolang de kinderen nog klein zijn, geldt het adagium ‘samen spelen, samen delen’ nog wel. Maar hoe ouder ze worden, hoe meer het recht van de sterkste geldt. En hoe meer er op gehamerd wordt dat bescheiden, niet assertieve kinderen weerbaarder moeten zijn.

Niet alleen op de basisschool maar overal en in elke fase van je leven is dat zo. In mijn vorige baan kreeg ik tijdens mijn functioneringsgesprekken vaak te horen dat ik “zichtbaarder moest zijn in de organisatie.” Ik vond dat altijd een eenzijdig verwijt. Hadden mijn collega’s niet ook de plicht zich in mij te verdiepen? En ja, dat kost soms moeite als iemand niet zo hard schreeuwt en tijd nodig heeft om een mening te formuleren. Maar dat ontslaat je niet van de plicht om moeite te doen om de ander te begrijpen. Net zoals ik moeite moest doen om me niet te ergeren aan het geschreeuw van de collega’s die wel altijd hun zegje klaar hadden en te luisteren naar de boodschap die er onder lag.

Niet dat iedereen hetzelfde moet worden, integendeel. Maar waar van de onzekere, bedachtzame mensen gevraagd wordt om zich meer te uiten, mag van de kordate types gevraagd om geduld en de wil om de ander te verstaan. Je aanpassen aan een ander is een deugd.

Wat vind jij? Hoe voed jij je kinderen hier in op?

Meer opvoeddilemma’s lezen?

En vind je de hele organisatie van een kinderfeestje best een toestand? Ga dan voor het gemak van een compleet voorbereid feestje thuis en koop een feestpakket in bijvoorbeeld een Postbodethema of Wereldreisthema.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *